BUURbook Heusden Vesting

Plan of bericht | prikbord
10 juni | 09:00 uur
Beleven in de Vesting | community builder, Buurbook
volg buur
Expeditie Heusden
Piet wordt dit jaar 95. Hij is in het Westland geboren, als zevende kind in een gezin van 16. Zijn vader was kweker en kocht, toen Piet een gezin wilde stichten, net als voor zijn andere kinderen, voor Piet een kleine kwekerij in Aalsmeer. Ze kregen twee zonen, waarvan de jongste mijn grote liefde werd. Toen Piet met pensioen ging verhuisde hij naar een klein boerderijtje in Wageningen. Veel te klein voor alle spullen, dus bouwde hij er een stuk aan. Op het land plaatste hij druivenstruiken en bouwde een kleine druivenkas. Hij besloot zijn eigen wijn te gaan maken. In een van de schuurtjes zette hij een draaischijf en een oven voor zijn andere grote passie: keramiek.
Na 40 jaar stonden het huis, de schuren en 1 hectare grond, naast een zee van planten en bloemen, vol met serviezen, beelden, fonteinen en schilderijen. Twee honden, een volière met kanaries, een aquarium en een stel konijnen vormden met elkaar de levende haven.

Vier jaar geleden viel Piet bij het poten van de plantjes, achterover. Het lukte hem niet meer om zelf overeind te komen, waardoor hij pas de volgende dag ontdekt werd.
Hij begreep dat het tijd was om te verkassen naar een appartement. Het heeft 5 maanden gekost om het huis te ontmantelen. De kringloopwinkel in Wageningen heeft overuren gedraaid. Als Piet langskwam, gingen ingepakte dozen weer open en moest het etiket ‘kringloopwinkel’ er af en ‘huiskamer’ erop. Twee volle schuren met landbouwmaterialen hebben we, met instemming van de nieuwe bewoners, achtergelaten.

Hij is gelukkig in zijn driekamerappartement. Op de muren is geen lege plek meer te vinden; Schilderijen, foto’s van zijn ouders, zijn twee echtgenotes, kinderen en kleinkinderen kijken je aan.
In een vitrinekast staan drie zelfgemaakte serviezen. Op de planken aan de muur staat drie rijen dik, een selectie van beeldjes, schaaltjes en kommetjes, die hij in zijn leven gemaakt en verzameld heeft.
Een grote vogelkooi, met daarin een putter en de kanarie die een wedstrijd doen wie het hardst kan zingen. Een aquarium, met guppen, die naar Piets zeggen, inmiddels 12 generaties vertegenwoordigen.
Op zijn balkon staan de grotere beelden en een verzameling bloeiende planten, zo gerangschikt dat hij er, tot voor kort, nog met zijn rollator langs kon schuifelen.

Tot voor kort, want lopen gaat steeds moeizamer. Wel gaat hij nog dagelijks op zijn scootmobiel, naar de supermarkt of naar het Arboretum. Zijn grootste probleem is dat zijn geheugen hem steeds meer in de steek laat.
Toen hij 94 werd, vertelde hij ons dat het tijd was voor een volgende stap. Optimist als hij is, noemde hij het ‘een nieuwe uitdaging’. We vroegen hem of hij het fijn zou vinden om bij ons in Heusden te komen wonen. Dat wilde hij graag. Om aan te sluiten bij zijn beleving hebben we het ‘expeditie Heusden’ genoemd.

Hij is nu een aantal dagen geweest.  Elke keer kwam hij stoer binnen met de woorden: ‘ik heb mijn beslissing genomen, ik doe het!’. Elk bezoekje eindigde hij stil en somber. De steentjes maakten hem angstig, als hij op zijn scootmobiel zat. En de vraag, welke spulletjes hij allemaal moest achterlaten, hield hem voortdurend bezig.
Als we hem de dag daarna belden, kon hij zich zijn gevoel niet meer herinneren en was hij weer helemaal blij met zijn nieuwe uitdaging. Dus gingen we door met onze ontdekkingstocht.
De laatste keer hadden we een waterdichtplan in elkaar gezet. We huurden een scootmobiel, die precies werkt als zijn huidige, maar speciaal gemaakt is voor hobbelige stenen. De meest eenvoudige route door de vesting werd uitgezet. Onze buurtjes, kinderen, de eerste verzorgende van St. Antonius en Adry van atelier Adry, seinden we in om hem welkom te heten. We waren er helemaal klaar voor…….
De avond voor zijn komst sprak Piet op de voicemail een berichtje in: ‘Ik doe het niet, ik blijf hier!’

Inmiddels zijn we twee maanden verder. De gehuurde scootmobiel, blijkt ook een verbetering te zijn voor zijn huidige omgeving en maaltijden worden nu bezorgd. Maar hij is vooral blij en gelukkig dat hij alle spulletjes, die hem helpen ‘zichzelf te blijven kennen’, om zich heen kan houden.
Hij belde gisteravond en vroeg met wie hij ook alweer sprak. We kletsten even over het weer en over zijn aanstaande tochtje naar het arboretum. Over de verhuizing praten we niet meer, morgen komt hij gewoon alleen weer even op visite.

Expeditie Heusden is, voorlopig? stopgezet.


V.Sprokkelaars

 

lees verder