BUURbook Heusden Vesting

Plan of bericht | discussie, nieuws, verhaal
10 juni | 10:36 uur
Beleven in de Vesting | Vesting Heusden, BeLeven in de Vesting
volg buur
Liefhebben en voorzichtig loslaten
Heusdense topper,



Heidi Vos; 
Liefhebben en weer voorzichtig loslaten

We zaten in de speeltuin bij de kasteelruïne. Heidi samen met Jaimy, die later haar vierjarige pleegkind bleek te zijn en ik samen met Tim, mijn vierjarige kleinzoon.
De jongetjes hadden direct een klik en zaten al snel in hun spel.
We raakten aan de praat over hoe eenvoudig kinderen contact leggen, dat ze niet bezig zijn met waar de ander vandaan komt. 
Hoe anders is dat vaak bij volwassenen. De term import viel en ik legde Heidi uit dat ik,  vanuit Beleven in de Vesting,  bij mensen verhalen ophaal, met het doel mensen een gezicht te geven en zo oud en nieuw met elkaar te verbinden.
Heidi is geboren en getogen in Heusden en zorgt voor Jaimy. Genoeg aanknopingspunten voor een bijzonder gesprek. Mijn hart maakte een sprongetje, toen ze ja zei tegen mijn vraag of ik haar mocht interviewen. 

Dinsdagavond belde ik aan in de Ridderstraat, de koffie stond al klaar en ik vroeg haar hoe ze zo in de Ridderstraat terecht was gekomen. Heidi begon te vertellen;

Ze is geboren als 10dekind van Simon en Truus. 
Simon, werd geboren in de Putterstraat, als een van de tweeling, uit een gezin van 8 kinderen. Als dertienjarige  werkte hij al als nageljongen bij de scheepswerf. 
Toen op 4 November 1944, de gevechten tussen de Duitse troepen en de geallieerden oplaaiden, zochten de mensen uit de vesting een schuilplaats onder het stadhuis. Voor de tweeling was er geen plaats meer. Zij zochten bescherming in de Brouwerij. De oudste dochter was bij haar vriend in Apeldoorn. 
Twee broertjes en 3 zusjes lieten, samen met hun moeder, het leven bij de stadhuisramp. De tweeling hielp, bij het ruimen van het puin en van de 134 mensen die de ontploffing niet overleefden. 
Dit verdriet was te groot voor Simon, om over te praten. Dat wist zijn vrouw, die hij, zittend op de rand van een bruggetje in Dussen zag zitten en meteen wist dat zij de ware was. En dit wisten ook de 11 kinderen, die zij samen kregen.

Ze begonnen hun huwelijk in de Ridderstraat. Via de stadshaven (het huisje met de wereldbol), verhuisden ze naar de Herptse huisjes, bij de Scheepswerf. Toen het 9dekind in aantocht was, werd ook dat te klein en vertrokken ze naar Oud Heusden, waar de werf nieuwe huizen liet bouwen voor zijn werknemers. Daar zag  Heidi het levenslicht.
Hard werken en niet zeuren leefden de ouders voor. Dus ook Heidi startte al jong als oppas bij een aantal gezinnen aan de overkant van de Maas. En toen ze de school achter zich kon laten, startte ze haar loopbaan bij Swanenberg, naast de scheepswerf waar haar vader tot zijn pensioen werkzaam was.
Ze verliet het ouderlijk huis en huurde 10 jaar het souterrain van de oude pastorie in Herpt. Ze wist al jong dat ze graag kinderen wilde en omdat ze alleen was onderzocht ze of ze in aanmerking kon komen voor een pleegkind. In die tijd was dat als alleenstaande nog niet mogelijk. Toen ze 30 was, kreeg ze een relatie met Daan en verhuisden ze samen naar de Ridderstraat. De straat waar haar vader en moeder hun relatie ook samen begonnen zijn. Niet iedereen stond te juichen, want een partner die 24 jaar ouder is, paste niet bepaald in het plaatje. Het getuigt van moed, dat ze zich daardoor niet liet tegenhouden. Ze hebben het als stel 18 jaar goed gehad met elkaar. En nog steeds steunen ze elkaar als dat nodig is.
Vier jaar geleden kwam Heidi toevallig in contact met een vrijwilligster van Prisma. De link naar haar onderzoek op haar twintigste, was snel gelegd. Toen ze gebeld werd met de vraag of ze tijdelijk voor een baby van 8 maanden zou willen zorgen, zei ze meteen ja.
Toen dit meiske weer naar huis ging, zorgde ze een aantal maanden voor een jongetje. Ze maakte ervoer hoe het in de jeugdzorg mis kan gaan, als het om begeleiding en ondersteuning van de pleegouder gaat.

In April 2018, kwam Jaimy naar Heusden. Een prachtig mannetje, die geniet van de zorg en structuur, die Heidi hem biedt. Hij doet het goed op school en zit lekker in zijn vel. Elke week skypt hij met zijn moeder. Heidi zorgt dat het contact tussen moeder en zoon  in tact blijft.
Dit weekend gaat hij voor het eerst weer een paar dagen naar Amsterdam. Hij verheugt zich erop, maar vraagt wel of Heidi hem weer op komt halen.
Liefhebben en weer voorzichtig loslaten. Niet teveel woorden, gewoon doen. Dat hoor ik als ik met haar in gesprek ben.  

Als we afscheid nemen, laat ze me de foto’s van haar ouders zien en kijken we stil naar een ingelijst blaadje tekst uit een poëziealbum. Het is van een van de zusjes van vader. Zij schreef het toen ze 8 was in het album van een vriendinnetje. Een paar jaar geleden gaf de vriendin het aan Heidi. Het is een van de weinige tastbare herinneringen aan haar tante, die de stadhuisramp niet overleefde. 

Met een brok in mijn keel neem ik afscheid van een bijzondere vrouw. Voor mij als nieuwkomer heeft de stadhuisramp een gezicht gekregen.


Mary van Boxtel
Foto: Henri Schreuders





 

 

lees verder